ΙΣΤΟΡΙΑ

15/02/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #07

Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016

Αγαπημένο ημερολόγιο της μαμάς μου,

Εγώ είμαι η Μαρία, η κόρη της Ιουλίας που γέμιζε τα φύλλα σου με τις καθημερινές περιπέτειές της.
Σε βρήκα πριν λίγες μέρες στο μπαούλο που έφερε η μαμά από το σπίτι της γιαγιάς.

Δεν έχω ξαναγράψει ποτέ ημερολόγιο. Οι μεγάλοι λένε πως το facebook είναι κάτι σαν ημερολόγιο και λεύκωμα μαζί… (ξέρεις που ανεβάζεις φωτογραφίες γράφεις αυτά που σκέφτεσαι και που γράφουν οι φίλοι σου στον τοίχο σου), αλλά ποτέ δεν έχω γράψει κάτι σε τετράδιο.
Ξεκίνησα όμως να σε διαβάζω και δεν μπορούσα να σταματήσω. Η μαμά μου όταν έγραφε ήταν στην ίδια ηλικία με μένα. Πήγαινε έκτη δημοτικού.
Τη ρώτησα που είναι όλα αυτά τα παιδιά που γράφει εδώ μέσα… Η Γεωργία, η Μαρία, η Αντωνία, ο Αντώνης, ο Βασίλης και οι δύο Κωστήδες.
Μου είπε πως σταματήσανε να παίζουνε γιατί απλά έτυχε… μεγάλωσαν, έφυγαν για σπουδές, έκαναν οικογένεια, υποχρεώσεις…
Δεν μπορώ να το καταλάβω!
Έτσι θα χαθώ κι εγώ μια μέρα με τις φίλες μου;;

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016

Αγαπημένο ημερολόγιο της μαμάς μου,

Διαβάζοντας τις γραμμές σου, καταλαβαίνω πόσες διαφορές έχει η δική μου γενιά με τη γενιά της μαμάς μου.
Έχω εκπλαγεί με την ελευθερία κινήσεων που είχαν τότε τα παιδιά… Πήγαιναν όπου ήθελαν και οι γονείς τους ήξεραν πάντα που ήταν, παρόλο που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα… Μυστήριο πώς τα κατάφερναν! Σχεδόν κάθε απόγευμα ήταν στην αγαπημένη τους πλατεία και όχι κλεισμένα στο σπίτι, μπροστά σε μία οθόνη, όπως λέει συνέχεια η μαμά μου…. Η παρέα τους συνέχιζε το παιχνίδι που άφηναν στο σχολείο, στην πλατεία και στα σοκάκια της πόλης, χωρίς κάποιο ραντεβού. Απλά ήξεραν ότι όλοι κάποια στιγμή θα ήταν εκεί.

Τα παιχνίδια τους ήταν ομαδικά, όπως αυτά που μας μαθαίνουν οι δάσκαλοί μας στο σχολείο την ώρα της γυμναστικής. Κι όμως είναι τόσο διασκεδαστικά, γελάμε με την καρδιά μας όποτε παίζουμε!!!

Τότε τα παιδιά είχαν πραγματικά ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι, όχι όπως εμάς που τρέχουμε από μάθημα σε μάθημα, σε ξένες γλώσσες, σε αθλήματα και μετά σπίτι για ατελείωτο διάβασμα… Γιατί να έχουμε τόσες πολλές υποχρεώσεις από τώρα. Αυτές θα μας κάνουν πιο σωστούς ανθρώπους τελικά ή πιο αγχωμένους;;; Ποιες αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων θα έχουμε να θυμόμαστε εμείς;;;

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2016

Αγαπημένο ημερολόγιο της μαμάς μου,

Σκεφτόμουν πόσο λυπήθηκε η μαμά μου όταν τη ρώτησα για τους παλιούς της φίλους.
Είμαι σίγουρη πως της λείπουν… κι εμένα θα μου έλειπαν οι φίλοι μου…
Το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Όλο σκεφτόμουν και σκεφτόμουν… Τελικά, το βρήκα.
Έχω το τέλειο σχέδιο!
Θα λύσω το μυστήριο των χαμένων παιχνιδιών και θα ενώσω ξανά την παρέα…!!!

Θα χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή, που τόσο μισεί η μαμά μου, ώστε να βρω τους παλιούς της φίλους και να τους φέρω κοντά. Θα τους βρω μέσα από το facebook και θα τους στείλω προσωπικό μήνυμα για να τους εξηγήσω το λόγο που θέλω να τους συναντήσω.

Μόνο που εκτός από την τεχνολογία χρειάζομαι και την βοήθεια όλων των φίλων μου αλλά και όλων των παιδιών της ηλικίας μου. Το Σάββατο στις 20 Φεβρουαρίου και την Κυριακή στις 21 Φεβρουαρίου, θα μαζευτούμε στη σημερινή μεγάλη πλατεία της πόλης μας, στην πλατεία Μικρασιατών. Θέλω να δούμε με τα δικά μας μάτια αυτά που έζησαν οι γονείς μας και να ζήσουμε κι εμείς τέτοιες στιγμές ανεμελιάς, ώστε να δουν κι αυτοί τι έχασαν … και να ανακαλύψουμε κι εμείς τον πραγματικό θησαυρό.

Εγώ και οι φίλοι μου θα γίνουμε
οι κυνηγοί των αναμνήσεων!!!

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #07

11/02/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #06

Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 1991

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Πήγα και τα πήρα τα μποτάκια. Ο κύριος Ανδρέας με εξυπηρέτησε κατευθείαν. Δεν τα είχε στο νούμερό μου στο μαγαζί της μικρής αγοράς, τα είχε όμως στο μαγαζί της Αρκαδίου και πήγε γρήγορα με τη βέσπα του και μου τα έφερε. Είναι φοβερά!!!

Σάββατο 5 Ιανουαρίου 1991

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Το απόγευμα κατέβηκα στην πλατεία με τα καινούρια μου μποτάκια. Δεν ήταν όμως κανένας εκεί. Γύρισα σπίτι και πήρα τηλέφωνο τα κορίτσια. Δεν ήταν όμως καμία εκεί. Οι μαμάδες τους μου είπαν ότι είχαν πάει στο σπίτι της ξαδέρφης της Μαρίας, που μένει από κάτω από το σπίτι της, για να παίξουν όλες μαζί ένα καινούριο ηλεκτρονικό παιχνίδι. Από τότε που έχασε η Μαρία τα πατίνια της, δεν κάνουν άλλη δουλειά, όλη μέρα στο ηλεκτρονικό τη βγάζουν. Ξέρουν ότι εμένα δεν μου αρέσουν αυτά και γι’ αυτό δε με πήραν τηλέφωνο. Τσατίστηκα πάντως. Μετά πήρα τηλέφωνο τα αγόρια. Οι γονείς τους μου είπαν ότι δεν ήταν σπίτι, ήταν από το μεσημέρι στην ΙΔΗ. Τον τελευταίο καιρό μόνο εκεί πάνε και δεν τους βλέπω καθόλου στην πλατεία. Οι νέοι τους φίλοι είναι το TETRIS, STREET FIGHTER, BUBBLE BUBBLE και το ηλεκτρονικό ποδοσφαιράκι. Η μαμά του Κωστή μου φάνηκε πολύ νευριασμένη στο τηλέφωνο, με ρώτησε μήπως ήξερα που ήταν η πανάκριβη δερμάτινη μπάλα που του είχε κάνει δώρο ο πατέρας του στα γενέθλιά του (αυτή με την αφιέρωση). Θα ακούσει οπωσδήποτε κατσάδα το βράδυ ο φίλος μου. Καλά χαζός είναι; Όποτε πηγαίναμε στην πλατεία μας ποτέ δεν μας φώναζαν οι δικοί μας, αξίζει για αυτά τα ηλεκτρονικά να ακούει φωνές κάθε βράδυ;

Καθαρά Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 1991

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ο πατέρας μου, στέκεται από νωρίς στην ουρά που ξεκινάει από το φούρνο του Γάσπαρη, και φτάνει μέχρι την Κρήνη Ριμόντι, για να φέρει στο σπίτι την μοναδική για τη νοστιμιά της και μυρωδιά της λαγάνα. Με το που μπήκε στο σπίτι του άρπαξα τη μια από τα χέρια και έτρεξα στην πλατεία να μοιραστώ την απόλαυση με την παρέα μου. Μάλλον λόγω του κρύου δεν ήταν κανένας εκεί. Τι κρίμα…

Κάθισα λίγο στο παγκάκι και ξεφύλλισα το αγαπημένο μου βιβλίο για να περάσει λίγο η ώρα. Μετά επέστρεψα σπίτι απογοητευμένη…

Παρασκευή 17 Μαΐου 1991

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Έχω καιρό να σου γράψω γιατί δεν έχω πολλά νέα. Έχουμε χαθεί λίγο με τα παιδιά. Τώρα συναντιόμαστε κανένα Σάββατο απόγευμα και όχι όλοι. Πολλές φορές πάνε στα ηλεκτρονικά και αναγκάζομαι να πηγαίνω κι εγώ για να τους βλέπω λίγο.
Εχθές τους ρώτησα για τα παιχνίδια που χάσανε. Ξέρεις, για τα γάντια, τους βόλους, τα πατίνια, τη μπάλα.
Δεν μου πολύ δώσανε σημασία.
Εμένα όμως με νοιάζει…
Γιατί εγώ έχασα το αγαπημένο μου βιβλίο: Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Δεν θυμάμαι που το άφησα αλλά δεν το βρίσκω…
Ποιος μπορεί να τα πήρε;;;

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #06

08/02/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #05

Κυριακή 11 Νοεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα περάσαμε καταπληκτικά!!! Μας πήραν μαζί τους οι μπαμπάδες μας στο γήπεδο της Σοχώρας. Έπαιζε η ομαδάρα μας η ΕΑΡ με την Καβάλα. Το ματς ήταν φοβερό. Το σκορ του αγώνα 4-1. Οι δικοί μας ποδοσφαιριστές έσκισαν. Το πρώτο γκολ το έβαλε ο Βουράκης, το δεύτερο ο Μπαμπάς (όχι ο δικός μου… ο παίκτης) το τρίτο ο Μπασινάς και το τέταρτο ο Μιχαηλίδης. Τα χειροκροτήματα και τα συνθήματα στο γήπεδο, μας ζέσταιναν παρόλο το κρύο. ΕΑΡ! ΕΑΡ! ΕΑΡ! ΕΑΡ!
Πάντα τέτοια η ομάδα μας. Άντε με το καλό και στην Α΄ Εθνική.

Ο Κώστας και ο Κωστής που είναι κολλημένοι με την μπάλα ήταν ξετρελαμένοι. Ο Κωστής θαυμάζει τον Φιλιππή, τον τερματοφύλακα, αφού κι αυτός παίζει στην ίδια θέση και ο Κώστας έχει ίνδαλμά του, τον Μπαμπά, τον επιθετικό. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ένας ποδοσφαιριστής έκανε ένα δυνατό σουτ και η μπάλα έφυγε προς τη θάλασσα. Οι Κωστήδες τρέχαν σας τρελοί για να τη βρούνε. Δεν φαντάζεσαι τη χαρά τους όταν τη βρήκαν και κατάλαβαν ότι ήταν δικιά τους…

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα στο σχολείο ο Αντώνης ήταν πολύ θυμωμένος και στεναχωρημένος. Αφού τον ρωτούσαμε όλοι συνέχεια να μας πει τι έχει, μας είπε ότι έγινε χαμός στο σπίτι του χθες το βράδυ. Κανονικά είχε προπόνηση μπάσκετ, αλλά την κοπάνησε και δεν πήγε στην προπόνηση για να πάει στα ηλεκτρονικά, στην ΙΔΗ. Για κακή του τύχη όμως, ο προπονητής του που ανησύχησε, πήρε τηλέφωνο στο σπίτι του και ρώτησε τον μπαμπά του γιατί δεν πήγε στην προπόνηση και αν είναι άρρωστος. Όταν ο μπαμπάς του κατάλαβε ότι το είχε σκάσει έγινε μπουρλότο από τα νεύρα του. Πήγε στα ηλεκτρονικά και τον έβγαλε έξω από το αυτί. Ο Αντώνης ντράπηκε πολύ γι’ αυτό. Είναι τιμωρία στο σπίτι για μια ολόκληρη εβδομάδα. Ελπίζω μετά από αυτό να του γίνει μάθημα και να ξεκόψει από τα ηλεκτρονικά.

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Έκλεισαν τα σχολεία για τις διακοπές των Χριστουγέννων και δεν έχω διάβασμα. Έτσι πήγα να βοηθήσω τη γιαγιά μου να φτιάξει τα Χριστουγεννιάτικα κουλούρια. Μου αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία. Αφού βάλει όλα τα μαγικά υλικά της στη μεγάλη λεκάνη, αρχίζει να ζυμώνει με τόση δύναμη που νομίζεις ότι είναι παλαιστής. Εγώ τη βοηθάω πάντα στο πλάσιμο των κουλουριών. Φέτος ήθελα να τη βοηθήσω περισσότερο και προθυμοποιήθηκα να πάω τη λαμαρίνα με τα κουλούρια στο φούρνο του Μαμαγκάκη. Ο φούρνος αυτός είναι κοντά στην πλατεία μας, στο δρόμο που είναι το φαρμακείο του Κούνουπα ευθεία και στην δεξιά γωνία πριν φτάσουμε στην Αγία Βαρβάρα. Τι το ήθελα;; Στο δρόμο κοιτούσα τα αγόρια που παίζανε ποδόσφαιρο στην πλατεία και μου έπεσε η λαμαρίνα. Πάρε τα κουλούρια κάτω. Με κατσάδιασε η γιαγιά και η αλήθεια είναι ότι είχε δίκιο. Της είπα να τα αγοράσουμε αλλά ούτε για αστείο. Μάλλον θα τα ξαναφτιάξει.
Τι να κάνω που έβλεπα τον Κώστα να χτυπάει πέναλτι. Ποτέ δεν έχανε τα πέναλτι ο Κώστας, έχει καλό αριστερό πόδι…

Τετάρτη 2 Ιανουαρίου 1991

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 1991. Άντε πάλι μέχρι να συνηθίσουμε να γράφουμε το 1 στο τέλος θα φτάσει ο Απρίλιος. Περάσαμε πολύ όμορφα την Πρωτοχρονιά. Είχαν έρθει τα ξαδέλφια μου από την Αθήνα και παίζαμε ατελείωτες ώρες επιτραπέζια παιχνίδια. Μου έφεραν δώρο την MONOPOLY και το SCRABBLE. Οι μεγάλοι δεν μας ενοχλούσαν καθόλου, γιατί δεν τους ενοχλούσαμε κι εμείς κι έτσι ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Φάγαμε όλοι μαζί οικογενειακά και οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας κάνανε την «καλή χέρα». Εμένα μου έδωσαν ένα χιλιάρικο οι παπουδογιαγιάδες και ένα χιλιάρικο οι θείοι μου. Τέλεια, αύριο κιόλας θα πάω να αγοράσω κάτι υπέροχα μποτάκια που είδα στο μαγαζί που έχει ο μπαμπάς του φίλου μου του Γιώργου.

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #05

04/02/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #04

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα πήγα βόλτα με τη θεία μου στη μικρή αγορά. Ξεκινήσαμε από τη Μεγάλη Πόρτα με κατεύθυνση προς τα βρυσάκια. Λίγο παρακάτω δεξιά, λίγο πριν φτάσουμε στον Άγιο Φραγκίσκο, συναντήσαμε τον φίλο μου τον Κωστή (ο καημένος! Ακόμα δεν βρήκε τα γάντια του). Τον είχε πάει ο μπαμπάς του να κουρευτεί με την ψιλή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκεί είναι πολύ φρόνιμος, δεν τον παίρνει άλλωστε. Με όλα αυτά τα μαχαίρια στη βιτρίνα και ποιος δεν θα καθόταν ήσυχος;; Με τρομάζει αυτό το μέρος.

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Παρασκευή σήμερα οπότε δεν έχουμε διάβασμα. Έτσι ως συνήθως κατέβηκα στην πλατεία μας. Εκεί τα παιδιά έπαιζαν κλέφτες και αστυνόμους. Λίγο αργότερα ήρθε και η Μαρία. Παίξαμε όλοι μαζί αλλά η Μαρία έπρεπε να φύγει γιατί είχε το πρώτο της μάθημα πιάνου. Μου ζήτησε να της κάνω παρέα μέχρι εκεί. Φύγαμε από την πλατεία και κατευθυνθήκαμε προς τη βιβλιοθήκη. Στη γωνία στο φούρνο στρίψαμε δεξιά και προχωρήσαμε όλο ευθεία μέχρι να συναντήσουμε τη μικρή στοά με την καμάρα. Περάσαμε από κάτω της και προχωρήσαμε αριστερά. Μετά περάσαμε το μικρό πλατεάκι που βρίσκεται αριστερά και η Μαρία μπήκε δεξιά στην ξύλινη πόρτα που οδηγεί στο χώρο που έχει η κυρία Κοκό με το πιάνο στο βάθος. Γύρισα στην πλατεία και συνεχίσαμε το παιχνίδι με την παρέα.

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Τι όμορφα που πέρασα σήμερα. Ημέρα γιορτής, μεγάλη επέτειος, η επέτειος του ΟΧΙ και ημέρα παρέλασης…
Κι εμείς παρελάσαμε!!!! Ήμουν διμοιρίτης και είχα πολύ άγχος να τα κάνω όλα σωστά, σήκωσε το χέρι, γύρισε το κεφάλι, κατέβασε το χέρι. Ευτυχώς τα έκανα όλα καλά. Το δυστύχημα ήταν ότι έπεφταν πολλά δίφραγκα και πόνεσαν τα κεφάλια μας!!!
Μετά το τέλος της παρέλασης πήγαμε όλοι μαζί στο Λούνα Πάρκ. Γινόταν χαλασμός. Σε πατούσαν, σε χτυπούσαν, σε σκουντούσαν. Μπήκαμε σε αρκετά παιχνίδια μέχρι που τελείωσαν τα λεφτά μας.
Με το που τελειώσαμε τα αγόρια φύγανε πάλι να πάνε στην ΙΔΗ στα ηλεκτρονικά που είναι στην Αρκαδίου, πιο κάτω από τα σουβλατζίδικο του Αντρέα.. Τι κόλλημα κι αυτό. Μόνο που σήμερα σίγουρα δεν είχαν άλλα λεφτά. Τι θα κάνουν αλήθεια εκεί χωρίς λεφτά;

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα δεν μπορώ να πω ότι περάσαμε και τόσο καλά. Το απόγευμα μετά τα διαβάσματα με πήρε τηλέφωνο η Γεωργία για να κατέβω στην πλατεία για παιχνίδι. Στην αρχή χάρηκα πολύ που επιτέλους ξεκόλλησε από το ηλεκτρονικό της και με πήρε να κατεβώ. Τη ρώτησα λοιπόν τι έγινε κι αυτή μέσα στα νεύρα της, μου είπε ότι χάλασε το παιχνίδι της. Από μέσα μου είπα καλύτερα αλλά με πλήγωσε που με θυμήθηκε μόνο τότε. Παρόλα αυτά όμως χάρηκα που είχα και πάλι τη φίλη μου κοντά μου. Μου είπε ότι θα της πάρουν καινούργιο και αγανάκτησα πάλι. Ώρες ώρες σκέφτομαι μήπως πρέπει να τους βάλω τις φωνές γιατί έχουν κολλήσει τόσο πολύ με τα ηλεκτρονικά. Μετά όμως αναρωτιέμαι: κι αν μαλώσουμε και δεν ξαναμιλήσουμε; Δεν θέλω να χάσω την παρέα μου. Αλλά και πάλι έτσι που έχουν κολλήσει είμαι σίγουρη ότι μια μέρα θα χαθούμε. Πρέπει να σκεφτώ τι θα κάνω…

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #04

01/02/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #03

Σάββατο 23 Ιουνίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Απόψε περάσαμε καταπληκτικά!!!! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος αναβιώσαμε το έθιμο του κλήδονα. Είχε πολύ κόσμο που ήρθε να μας δει. Πόσο καμαρώναμε στις κρητικές στολές μας!!! Πήγαμε όλοι μαζί και τις πήραμε από το εργαστήριο της κυρίας Ηλιάκη. Δώσαμε ραντεβού στην κρήνη Ριμόντι και μετά πήραμε το δρόμο για το σινεμά του Απόλλωνα, πριν φτάσουμε στο σινεμά στρίψαμε αριστερά και προχωρήσαμε σε αυτό το δρόμο ώσπου είδαμε στα αριστερά μας την ξύλινη πόρτα που οι σκάλες πίσω της οδηγούν στο χώρο που έραβε η κυρία Σοφία.
Ντυθήκαμε κρητικοπούλες για να αναβιώσουμε το έθιμο. Στα παλιά τα χρόνια, μια μέρα πριν την γιορτή του Αι Γιάννη, οι κοπέλες που δεν είχαν παντρευτεί μαζεύονταν στην πλατεία και μια από αυτές έφερνε από το πηγάδι νερό χωρίς να μιλήσει. Το λέγανε αμίλητο. Μέσα στο πήλινο δοχείο (υδροφόρο νομίζω πως το είπε η γιαγιά) έβαζε κάθε κοπέλα κάτι δικό της. Μετά το σκεπάζανε με ένα κόκκινο ύφασμα και το βάζανε σε μια ταράτσα ή κάπου ανοιχτά κάτω από το φως των αστεριών. Αυτό που μου άρεσε εμένα όμως πιο πολύ είναι πως οι γυναίκες αυτές το βράδυ ονειρευόντουσαν ποιον θα παντρευτούν!!
Το πρωί άνοιγαν το δοχείο και έπαιρνε η κάθε μια αυτό που είχε αφήσει, και τους έλεγαν για το μέλλον τους.
Μετά άναβαν φωτιά για να κάψουν τα μαγιοστέφανα, και περνούσαν πάνω από τη φωτιά για να διώξουν το κακό (λέει η γιαγιά).
Ξεκινήσαμε με όλη τη παρέα από το καμπαναριό της πλατείας και πήραμε το δρόμο που οδηγεί στο πηγάδι. Απέναντι από το καθαριστήριο, στο σύλλογο που μαθαίνουμε κρητικά μας περίμενε ο δάσκαλος χορού. Όλοι μαζί συνεχίσαμε για την πλατεία έξω από το Λύκειο Ελληνίδων.
Εκεί γίνεται κάθε χρόνο το έθιμο αυτό κι εμείς συμμετείχαμε με τον σύλλογό μας. Αφού κάναμε όλα όσα σου έγραψα παραπάνω, χορέψαμε κρητικά. Δείξαμε όλες τις φιγούρες που είχαμε μάθει.
Η Αντωνία δεν ήρθε. Είχαμε να την δούμε μια εβδομάδα, γιατί είχε πάει στο χωριό της και σήμερα την περιμέναμε πως και πως. Θυμώσαμε όλοι όταν μας είπε πως θα κάτσει σπίτι για να παίξει με το χαζό ηλεκτρονικό της, παρά να έρθει μαζί μας. Τι κρίμα… Αυτή έχασε… 
Είμαι πολύ κουρασμένη. Τα υπόλοιπα θα στα γράψω αύριο. Λες να ονειρευτώ κάποιον;;;;;

Κυριακή 24 Ιουνίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ξέρω ότι θα σε έχει πιάσει η αγωνία, γι αυτό σου γράφω. Κανέναν δεν ονειρεύτηκα χθες το βράδυ. Τι κρίμα…

Δευτέρα 16 Ιουλίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ήταν μια επεισοδιακή μέρα.
Στην αρχή είχαμε πει να πάμε στην πλατεία για σχοινάκι και λάστιχο αλλά ούτε η Γεωργία βρήκε το λάστιχό της ούτε ή Αντωνία το σχοινάκι της. Μπορεί να το ξέχασαν την προηγούμενη μέρα εκεί. Τότε τα αγόρια είχανε μια φαεινή ιδέα! Να πάμε για ψάρεμα.
Δώσαμε ραντεβού όλη η παρέα στα «ηλιοβασιλέματα».
Όπως πάντα ο Βασίλης και ο Αντώνης θέλανε να μας πειράξουν και τα κατάφεραν. Έφεραν μαζί τους για δολώματα κάτι αηδιαστικά σκουλήκια τα οποία τα λέγανε «ακροβάτες». Ήταν κάτι σκουλήκια ΜΠΛΙΑΧ μόνο που το γράφω ανατριχιάζω, τα οποία τα έκοβαν μικρά κομμάτια με το μαχαίρι, τα κάρφωναν στα αγκίστρια και τα ρίχνανε στη θάλασσα για να τσιμπήσουν λέει τα ψάρια. Είχανε δυο δόντια μπροστά και βγάζανε πολύ αίμα όταν τα κόβανε. Φυσικά εμείς τα κορίτσια ούτε που τα αγγίξαμε, και τα αγόρια όλο γέλαγαν και μας κορόιδευαν. Πάντως δεν μπορώ να πω γελάσαμε κι εμείς αρκετά. Παρόλο που ήταν αηδιαστικά, τα σκουλικάκια έκαναν τη δουλεία τους και βγάλαμε πολλά μικρά ψαράκια. Τα γέλια και οι χαρές όμως μας βγήκαν ξινά. Η πετονιά της Γεωργίας τσίμπησε, και έβγαλε ένα ψάρι περίεργο στη όψη που το λένε «Δράκαινα» Οι δράκαινες έχουν δηλητήριο στις κεραίες του άνω πτερυγίου τους, όπως μάθαμε αργότερα από τον θείο της Αντωνίας που είναι ψαράς. Χωρίς να το ξέρει η Γεωργία, ακούμπησε το χέρι της εκεί προσπαθώντας να το βγάλει από το αγκίστρι και ένιωσε αφόρητο πόνο.
Το δέρμα της στο σημείο που μπήκαν οι κεραίες, κοκκίνισε και πρήστηκε κατευθείαν. Φύγαμε κακήν κακώς και την πήγαμε όλοι μαζί στο φαρμακείο του κυρίου Κούνουπα που είναι στην πλατεία μας. Αφού απολύμανε καλά το σημείο, της έδωσε παυσίπονο φάρμακο. Μετά από αυτό την πήγαμε στο σπίτι της. Όλοι οι υπόλοιποι πήγαμε στο σπίτι του Κώστα. Η μητέρα του μας καθάρισε τα ψάρια που βγάλαμε, μας τα τηγάνισε και τα φάγαμε κατευθείαν. Πεντανόστιμα. Πήραμε τηλέφωνο τη Γεωργία να δούμε πως ήταν και μας είπε ότι ακόμα πονούσε πάρα πολύ. Έπρεπε να μείνει αρκετές μέρες στο σπίτι και έτσι οι γονείς της, της πήραν δώρο ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι για να σταματήσει να κάνει παρέα μαζί μας όπως λένε και να την ξεμυαλίζουμε. Πολύ της μόδας γίνανε αυτά. Ελπίζω να μην κολλήσει και αυτή σαν την Αντωνία.

Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του που λέει και ο παππούς μου! Έτσι ζητήσαμε από τους γονείς μας, να μας αφήσουν να πάμε σινεμά. Έχει έρθει ένα πολύ ωραίο έργο με τίτλο «Επιστροφή στο μέλλον».
Ευτυχώς οι γονείς μας συμφώνησαν. Μας έδωσαν το απαραίτητο χαρτζιλίκι και πήγαμε μαζί με τα μεγαλύτερα αδέρφια μας για να μας προσέχουν. Το απόγευμα δώσαμε ραντεβού στα βρυσάκια. Πήραμε το δρόμο για το κάστρο και στο αριστερό μας χέρι συναντήσαμε τον Απόλλωνα.
Όλοι είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Πόσο θα θέλαμε κι εμείς να μπορούμε να ταξιδέψουμε στο μέλλον και να δούμε που θα είμαστε και τι θα κάνουμε άραγε μετά από 25 χρόνια. Είχαμε μαγευτεί από το αυτοκίνητο – χρονομηχανή και όλοι θα θέλαμε να ήμασταν στη θέση του πρωταγωνιστή!!!!
Η Αντωνία και η Γεωργία χάσανε το έργο. Κρίμα! Πάλι δεν ήρθαν. Όλο τον Αύγουστο ζήτημα να βρεθήκαμε δέκα φορές. Συνήθως ήταν σπίτι και έπαιζαν με το κονσερβοκούτι που λέω εγώ. Η Γεωργία ήταν και δέκα μέρες στην Αθήνα διακοπές… η Αντωνία στο χωριό, καθόλου δεν τις είδαμε.

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #03

28/01/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #02

Σάββατο 26 Μαΐου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σου έχω νέα. Η φίλη μου η Μαρία ήρθε σήμερα στην πλατεία με κάτι απίστευτα πατίνια που της έφερε η θεία της από την Αθήνα. Να δεις πόσο γρήγορα τρέχει με αυτά. Είναι σαν αθλητικά παπούτσια αλλά από κάτω έχουν ρόδες. Είναι πολύ δύσκολο να ισορροπήσεις και για να τσουλήσεις πρέπει να σύρεις τα πόδια σου με λυγισμένα τα γόνατά σου. Όλα τα κορίτσια τα δοκιμάσαμε. Μου φάνηκε τόσο δύσκολο. Κάποιες τα καταφέρανε και κάποιες όχι, όπως κι εγώ και φάγαμε αρκετές τούμπες. Μου άρεσε αλλά μάλλον φοβάμαι και λίγο. Η Μαρία τα έχει μάθει γιατί στο σπίτι της έχει μεγάλη αυλή και κάνει συνέχεια. Μας είπε ότι θα τα ξαναφέρει στην πλατεία για να ξανακάνουμε.
Όση ώρα εμείς παίζαμε με τα πατίνια, τα αγόρια παίζανε ποδόσφαιρο. Μετά από μισής ώρα καυγά για το ποιος θα πάρει τον Κωστή στην ομάδα του, ξεκίνησαν το παιχνίδι. Ήταν ο καλύτερος τερματοφύλακας και με τα «μαγικά» του γάντια έπιανε όλα τα σουτ.

Παρασκευή 1 Ιουνίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ήμασταν όλα τα κορίτσια στην πλατεία και παίζαμε όλο το απόγευμα σχοινάκι και λάστιχο. Όπως πάντα η Γεωργία κέρδιζε στο λάστιχο. Πώς τα καταφέρνει τόσο καλά, έχει τέλεια ισορροπία. Ενώ στο σχοινάκι κερδίζει πάντα η Αντωνία, έχει πολύ μεγάλη αντοχή και δεν κουράζεται. Δεν βαριόμαστε ποτέ, όση ώρα κι αν παίζουμε!!!
Εκεί που παίζαμε εμφανίστηκε λαχανιασμένος ο Κωστής! Μας ρώτησε εάν είδαμε πουθενά στην πλατεία τα «μαγικά» του γάντια. Καμία μας δεν ήξερε τίποτα. Έφυγε σαν αστραπή. Εμείς συνεχίσαμε λίγο ακόμα το παιχνίδι αφού η μέρα έχει μεγαλώσει, δεν νυχτώνει πια νωρίς και μετά γυρίσαμε σπίτι.
Ο καημένος, αγαπάει τόσο πολύ αυτά τα γάντια, δεν νομίζω να κοιμηθεί εάν δεν τα βρει…

Παρασκευή 15 Ιουνίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Τελείωσαν τα σχολεία σήμερα!!!! Γιούπιιιιι!!!!! Με το που φύγαμε από το σχολείο πήγαμε όλοι μαζί στον Δημοτικό κήπο και παίξαμε μπουγέλο μέχρι τελικής πτώσης… Από σήμερα το παρεάκι μας θα αρχίσει τις τρελές του περιπέτειες στην πλατεία μας χωρίς διάλλειμα για διαβάσματα και τέτοια ! Πόσο μου αρέσουν τα παιχνίδια μας. Όπως ήμασταν παπάκια από το μπουγέλο, δώσαμε ραντεβού το απόγευμα στην πλατεία της Μητρόπολης – η πλατεία μας – για να σχολιάσουμε όλες τις λεπτομέρειες του σημερινού μπουγέλου. Επειδή πήραμε τον έλεγχο με «Α» οι γονείς μας, μας έδωσαν χαρτζιλίκι και εμείς μόλις μαζευτήκαμε, πήγαμε χωρίς καθυστέρηση για σουβλάκι στου Αντρέα. Ξεκινώντας από την πλατεία μπήκαμε στο δρομάκι που περνάει μπροστά από τους Αγίους Αποστόλους στο τέλος αυτού του δρόμου στρίψαμε δεξιά και βγήκαμε στο δρόμο της μεγάλης αγοράς, έτσι πέσαμε ακριβώς πάνω του. Πάντα έχει πολύ κόσμο. Πήραμε το χαρτάκι μας και στηθήκαμε υπομονετικά στην ουρά χαζεύοντας την ταχύτητα των χεριών του. Φάγαμε στην πλατεία το σουβλάκι μας, και όλοι αναρωτιόμασταν γιατί δεν ήρθε η Αντωνία μαζί μας.
Μόλις γύρισα στο σπίτι μου την πήρα αμέσως τηλέφωνο. Ήταν πολύ ενθουσιασμένη!! Της πήρε ο μπαμπάς της ένα παιχνίδι που το συνδέεις με την τηλεόραση και παίζεις. Ηλεκτρονικό λέει... Μου είπε να πάω κάποια μέρα να παίξουμε. Ίσως πάω.

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #02

25/01/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #01

Μεγάλη Δευτέρα 9 Απριλίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη!!! Σήμερα ήρθε η νονά μου και μου έφερε τη λαμπάδα μου για το Πάσχα και ένα βιβλίο, με τίτλο το ημερολόγιο της Άννας Φράνκ.
Το διάβασα αμέσως. Λατρεύω τα βιβλία!!! Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω κι εγώ να γράφω ημερολόγιο. Θέλω να κρατήσω για πάντα στο μυαλό μου τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων και τις περιπέτειες της παρέας μου στην πλατεία!!!

Παρασκευή 27 Απριλίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα πήγαμε ημερήσια εκδρομή στο Αρκάδι. Περάσαμε καταπληκτικά!! Όλη η παρέα καθίσαμε στο λεωφορείο γαλαρία… Ο Αντώνης, ο Βασίλης (τα πειραχτήρια!!), ο Κώστας και ο Κωστής, η Γεωργία, η Αντωνία, η Μαρία και εγώ…
Ο Αντώνης και ο Βασίλης κρατούσαν τα φυσοκάλαμα και πετούσαν χαρτάκια σε όποιον κοιμόταν. Πολύ γέλιο! Εμείς τα κορίτσια είχαμε πάρει το κασετόφωνο του Κώστα και ακούγαμε την κασέτα που είχαμε γράψει από το ραδιόφωνο με την Άννα Βίσση. Τα αγόρια όμως θέλανε να ακούσουν Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Φώναζαν «Βασίλη ζούμε για να σε ακούμε!!» τόσο δυνατά που δεν ακουγόταν τίποτα από το κασετόφωνο. Ο μοναδικός που δεν φώναζε ήταν ο Κώστας γιατί είχε νευριάσει. Φοβόταν πως θα του σπάσουμε το κασετόφωνο. Μετά κρύψαμε τα γάντια του τερματοφύλακα του Κωστή και αυτός τρελάθηκε να τα ψάχνει. Χαμός έγινε! Είναι κολλημένος με το ποδόσφαιρο τόσο πολύ και αυτά τα γάντια είναι τα αγαπημένα του!! Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες. Ανυπομονώ να πάμε τα φιλμ για εμφάνιση στο φωτογραφείο του κυρίου Ιδομενέα. Ακόμα και στο γυρισμό όταν κάποιοι κοιμόντουσαν εμείς συνεχίζαμε το τραγούδι.

Κυριακή 13 Μαΐου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα Κυριακή και δεν έλειπε κανείς από την πλατεία μας. Αμέσως μετά το μεσημεριανό φαγητό ήμασταν όλοι εκεί αφού τα αγόρια είχαν κανονίσει με άλλα παιδιά από άλλες γειτονιές να κάνουν τουρνουά με βόλους. Στα τουρνουά έπαιζαν τρία παιχνίδια: το κυκλάκι, τη λακκούβα και τις βούζες. Στο κυκλάκι χαράζανε στο χώμα έναν κύκλο και μέσα σ' αυτόν ο κάθε παίχτης έβαζε δυο-τρεις από τους βόλους του. Σε μια απόσταση 4-5 μέτρων έστηναν μια πέτρα, τον μπάστακα. Τα παιδιά έριχναν τους βόλους τους προς τον μπάστακα και όποιος έφτανε πιο κοντά έπαιζε πρώτος. Ο παίκτης έριχνε με τον αντίχειρα το βόλο του στον κύκλο με σκοπό να χτυπήσει έναν από αυτούς που ήταν μέσα και να τον βγάλει έξω, οπότε και τον κερδίζε. Εάν κάποια στιγμή έχανε και ο βόλος του έμενε μέσα στο κυκλάκι, ο αμέσως επόμενος παίκτης χτυπώντας το βόλο κέρδιζε όλους όσους είχε μαζέψει ο προηγούμενος ως τώρα. Η λακκούβα είναι περίπου το ίδιο πράγμα με τη διαφορά ότι έβαζαν τις μπίλιες τους σε μια λακκούβα και πετούσαν τη μπίλια τους από μεγαλύτερη απόσταση και όταν αυτή έμπαινε στη λακκούβα κέρδιζαν ότι είχε μέσα. Τέλος στο παιχνίδι με τις βούζες προσπαθούσε ο ένας παίκτης να χτυπήσει τη βούζα του άλλου και να την πάρει. Όλα τα αγόρια της παρέας παίξανε στην ίδια ομάδα. Αν δεν ήταν ο Βασίλης θα χάνανε, αλλά αυτός ξέρει να παίζει καλύτερα από όλους στην παλιά πόλη, μη σου πω και σε όλο το Ρέθυμνο. Είναι άπαιχτος!!!

Μετά από τόσο παιχνίδι και αφού είχε βραδιάσει σχεδόν πήγαμε όλοι μαζί και μας κέρασε ο μπαμπάς μου γκαζόζα στο καφενείο του Αστέρα.

Σάββατο 19 Μαΐου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα πήγαμε όλοι μαζί στις γυάλινες μπασκέτες να δούμε τον Αντώνη. Έπαιζαν σχολικούς αγώνες μπάσκετ. Ήταν ο τελικός αγώνας. Ο Αντώνης είναι φοβερός παίκτης, βάζει πολλά τρίποντα και δεν χάνει ποτέ βολές. Ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι για τον φίλο μας που χάρη σε αυτόν κέρδισε η ομάδα. Του κάναμε όμως κι εμείς δυνατή κερκίδα!!! Σίγουρα τη Δευτέρα στο σχολείο θα έρθει σαν ήρωας.

Μόνο ο Βασίλης ήταν λίγο στεναχωρημένος. Εδώ και μια εβδομάδα ψάχνει τους κερδισμένους του βόλους από το τουρνουά αλλά δεν τους βρίσκει πουθενά.

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #01