ΙΣΤΟΡΙΑ

01/02/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #03

Σάββατο 23 Ιουνίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Απόψε περάσαμε καταπληκτικά!!!! Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος αναβιώσαμε το έθιμο του κλήδονα. Είχε πολύ κόσμο που ήρθε να μας δει. Πόσο καμαρώναμε στις κρητικές στολές μας!!! Πήγαμε όλοι μαζί και τις πήραμε από το εργαστήριο της κυρίας Ηλιάκη. Δώσαμε ραντεβού στην κρήνη Ριμόντι και μετά πήραμε το δρόμο για το σινεμά του Απόλλωνα, πριν φτάσουμε στο σινεμά στρίψαμε αριστερά και προχωρήσαμε σε αυτό το δρόμο ώσπου είδαμε στα αριστερά μας την ξύλινη πόρτα που οι σκάλες πίσω της οδηγούν στο χώρο που έραβε η κυρία Σοφία.
Ντυθήκαμε κρητικοπούλες για να αναβιώσουμε το έθιμο. Στα παλιά τα χρόνια, μια μέρα πριν την γιορτή του Αι Γιάννη, οι κοπέλες που δεν είχαν παντρευτεί μαζεύονταν στην πλατεία και μια από αυτές έφερνε από το πηγάδι νερό χωρίς να μιλήσει. Το λέγανε αμίλητο. Μέσα στο πήλινο δοχείο (υδροφόρο νομίζω πως το είπε η γιαγιά) έβαζε κάθε κοπέλα κάτι δικό της. Μετά το σκεπάζανε με ένα κόκκινο ύφασμα και το βάζανε σε μια ταράτσα ή κάπου ανοιχτά κάτω από το φως των αστεριών. Αυτό που μου άρεσε εμένα όμως πιο πολύ είναι πως οι γυναίκες αυτές το βράδυ ονειρευόντουσαν ποιον θα παντρευτούν!!
Το πρωί άνοιγαν το δοχείο και έπαιρνε η κάθε μια αυτό που είχε αφήσει, και τους έλεγαν για το μέλλον τους.
Μετά άναβαν φωτιά για να κάψουν τα μαγιοστέφανα, και περνούσαν πάνω από τη φωτιά για να διώξουν το κακό (λέει η γιαγιά).
Ξεκινήσαμε με όλη τη παρέα από το καμπαναριό της πλατείας και πήραμε το δρόμο που οδηγεί στο πηγάδι. Απέναντι από το καθαριστήριο, στο σύλλογο που μαθαίνουμε κρητικά μας περίμενε ο δάσκαλος χορού. Όλοι μαζί συνεχίσαμε για την πλατεία έξω από το Λύκειο Ελληνίδων.
Εκεί γίνεται κάθε χρόνο το έθιμο αυτό κι εμείς συμμετείχαμε με τον σύλλογό μας. Αφού κάναμε όλα όσα σου έγραψα παραπάνω, χορέψαμε κρητικά. Δείξαμε όλες τις φιγούρες που είχαμε μάθει.
Η Αντωνία δεν ήρθε. Είχαμε να την δούμε μια εβδομάδα, γιατί είχε πάει στο χωριό της και σήμερα την περιμέναμε πως και πως. Θυμώσαμε όλοι όταν μας είπε πως θα κάτσει σπίτι για να παίξει με το χαζό ηλεκτρονικό της, παρά να έρθει μαζί μας. Τι κρίμα… Αυτή έχασε… 
Είμαι πολύ κουρασμένη. Τα υπόλοιπα θα στα γράψω αύριο. Λες να ονειρευτώ κάποιον;;;;;

Κυριακή 24 Ιουνίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ξέρω ότι θα σε έχει πιάσει η αγωνία, γι αυτό σου γράφω. Κανέναν δεν ονειρεύτηκα χθες το βράδυ. Τι κρίμα…

Δευτέρα 16 Ιουλίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ήταν μια επεισοδιακή μέρα.
Στην αρχή είχαμε πει να πάμε στην πλατεία για σχοινάκι και λάστιχο αλλά ούτε η Γεωργία βρήκε το λάστιχό της ούτε ή Αντωνία το σχοινάκι της. Μπορεί να το ξέχασαν την προηγούμενη μέρα εκεί. Τότε τα αγόρια είχανε μια φαεινή ιδέα! Να πάμε για ψάρεμα.
Δώσαμε ραντεβού όλη η παρέα στα «ηλιοβασιλέματα».
Όπως πάντα ο Βασίλης και ο Αντώνης θέλανε να μας πειράξουν και τα κατάφεραν. Έφεραν μαζί τους για δολώματα κάτι αηδιαστικά σκουλήκια τα οποία τα λέγανε «ακροβάτες». Ήταν κάτι σκουλήκια ΜΠΛΙΑΧ μόνο που το γράφω ανατριχιάζω, τα οποία τα έκοβαν μικρά κομμάτια με το μαχαίρι, τα κάρφωναν στα αγκίστρια και τα ρίχνανε στη θάλασσα για να τσιμπήσουν λέει τα ψάρια. Είχανε δυο δόντια μπροστά και βγάζανε πολύ αίμα όταν τα κόβανε. Φυσικά εμείς τα κορίτσια ούτε που τα αγγίξαμε, και τα αγόρια όλο γέλαγαν και μας κορόιδευαν. Πάντως δεν μπορώ να πω γελάσαμε κι εμείς αρκετά. Παρόλο που ήταν αηδιαστικά, τα σκουλικάκια έκαναν τη δουλεία τους και βγάλαμε πολλά μικρά ψαράκια. Τα γέλια και οι χαρές όμως μας βγήκαν ξινά. Η πετονιά της Γεωργίας τσίμπησε, και έβγαλε ένα ψάρι περίεργο στη όψη που το λένε «Δράκαινα» Οι δράκαινες έχουν δηλητήριο στις κεραίες του άνω πτερυγίου τους, όπως μάθαμε αργότερα από τον θείο της Αντωνίας που είναι ψαράς. Χωρίς να το ξέρει η Γεωργία, ακούμπησε το χέρι της εκεί προσπαθώντας να το βγάλει από το αγκίστρι και ένιωσε αφόρητο πόνο.
Το δέρμα της στο σημείο που μπήκαν οι κεραίες, κοκκίνισε και πρήστηκε κατευθείαν. Φύγαμε κακήν κακώς και την πήγαμε όλοι μαζί στο φαρμακείο του κυρίου Κούνουπα που είναι στην πλατεία μας. Αφού απολύμανε καλά το σημείο, της έδωσε παυσίπονο φάρμακο. Μετά από αυτό την πήγαμε στο σπίτι της. Όλοι οι υπόλοιποι πήγαμε στο σπίτι του Κώστα. Η μητέρα του μας καθάρισε τα ψάρια που βγάλαμε, μας τα τηγάνισε και τα φάγαμε κατευθείαν. Πεντανόστιμα. Πήραμε τηλέφωνο τη Γεωργία να δούμε πως ήταν και μας είπε ότι ακόμα πονούσε πάρα πολύ. Έπρεπε να μείνει αρκετές μέρες στο σπίτι και έτσι οι γονείς της, της πήραν δώρο ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι για να σταματήσει να κάνει παρέα μαζί μας όπως λένε και να την ξεμυαλίζουμε. Πολύ της μόδας γίνανε αυτά. Ελπίζω να μην κολλήσει και αυτή σαν την Αντωνία.

Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του που λέει και ο παππούς μου! Έτσι ζητήσαμε από τους γονείς μας, να μας αφήσουν να πάμε σινεμά. Έχει έρθει ένα πολύ ωραίο έργο με τίτλο «Επιστροφή στο μέλλον».
Ευτυχώς οι γονείς μας συμφώνησαν. Μας έδωσαν το απαραίτητο χαρτζιλίκι και πήγαμε μαζί με τα μεγαλύτερα αδέρφια μας για να μας προσέχουν. Το απόγευμα δώσαμε ραντεβού στα βρυσάκια. Πήραμε το δρόμο για το κάστρο και στο αριστερό μας χέρι συναντήσαμε τον Απόλλωνα.
Όλοι είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Πόσο θα θέλαμε κι εμείς να μπορούμε να ταξιδέψουμε στο μέλλον και να δούμε που θα είμαστε και τι θα κάνουμε άραγε μετά από 25 χρόνια. Είχαμε μαγευτεί από το αυτοκίνητο – χρονομηχανή και όλοι θα θέλαμε να ήμασταν στη θέση του πρωταγωνιστή!!!!
Η Αντωνία και η Γεωργία χάσανε το έργο. Κρίμα! Πάλι δεν ήρθαν. Όλο τον Αύγουστο ζήτημα να βρεθήκαμε δέκα φορές. Συνήθως ήταν σπίτι και έπαιζαν με το κονσερβοκούτι που λέω εγώ. Η Γεωργία ήταν και δέκα μέρες στην Αθήνα διακοπές… η Αντωνία στο χωριό, καθόλου δεν τις είδαμε.

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #03