ΙΣΤΟΡΙΑ

04/02/2016 | 19ο ΠΑΙΔΙΚΟ

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ #04

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα πήγα βόλτα με τη θεία μου στη μικρή αγορά. Ξεκινήσαμε από τη Μεγάλη Πόρτα με κατεύθυνση προς τα βρυσάκια. Λίγο παρακάτω δεξιά, λίγο πριν φτάσουμε στον Άγιο Φραγκίσκο, συναντήσαμε τον φίλο μου τον Κωστή (ο καημένος! Ακόμα δεν βρήκε τα γάντια του). Τον είχε πάει ο μπαμπάς του να κουρευτεί με την ψιλή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκεί είναι πολύ φρόνιμος, δεν τον παίρνει άλλωστε. Με όλα αυτά τα μαχαίρια στη βιτρίνα και ποιος δεν θα καθόταν ήσυχος;; Με τρομάζει αυτό το μέρος.

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Παρασκευή σήμερα οπότε δεν έχουμε διάβασμα. Έτσι ως συνήθως κατέβηκα στην πλατεία μας. Εκεί τα παιδιά έπαιζαν κλέφτες και αστυνόμους. Λίγο αργότερα ήρθε και η Μαρία. Παίξαμε όλοι μαζί αλλά η Μαρία έπρεπε να φύγει γιατί είχε το πρώτο της μάθημα πιάνου. Μου ζήτησε να της κάνω παρέα μέχρι εκεί. Φύγαμε από την πλατεία και κατευθυνθήκαμε προς τη βιβλιοθήκη. Στη γωνία στο φούρνο στρίψαμε δεξιά και προχωρήσαμε όλο ευθεία μέχρι να συναντήσουμε τη μικρή στοά με την καμάρα. Περάσαμε από κάτω της και προχωρήσαμε αριστερά. Μετά περάσαμε το μικρό πλατεάκι που βρίσκεται αριστερά και η Μαρία μπήκε δεξιά στην ξύλινη πόρτα που οδηγεί στο χώρο που έχει η κυρία Κοκό με το πιάνο στο βάθος. Γύρισα στην πλατεία και συνεχίσαμε το παιχνίδι με την παρέα.

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Τι όμορφα που πέρασα σήμερα. Ημέρα γιορτής, μεγάλη επέτειος, η επέτειος του ΟΧΙ και ημέρα παρέλασης…
Κι εμείς παρελάσαμε!!!! Ήμουν διμοιρίτης και είχα πολύ άγχος να τα κάνω όλα σωστά, σήκωσε το χέρι, γύρισε το κεφάλι, κατέβασε το χέρι. Ευτυχώς τα έκανα όλα καλά. Το δυστύχημα ήταν ότι έπεφταν πολλά δίφραγκα και πόνεσαν τα κεφάλια μας!!!
Μετά το τέλος της παρέλασης πήγαμε όλοι μαζί στο Λούνα Πάρκ. Γινόταν χαλασμός. Σε πατούσαν, σε χτυπούσαν, σε σκουντούσαν. Μπήκαμε σε αρκετά παιχνίδια μέχρι που τελείωσαν τα λεφτά μας.
Με το που τελειώσαμε τα αγόρια φύγανε πάλι να πάνε στην ΙΔΗ στα ηλεκτρονικά που είναι στην Αρκαδίου, πιο κάτω από τα σουβλατζίδικο του Αντρέα.. Τι κόλλημα κι αυτό. Μόνο που σήμερα σίγουρα δεν είχαν άλλα λεφτά. Τι θα κάνουν αλήθεια εκεί χωρίς λεφτά;

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 1990

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα δεν μπορώ να πω ότι περάσαμε και τόσο καλά. Το απόγευμα μετά τα διαβάσματα με πήρε τηλέφωνο η Γεωργία για να κατέβω στην πλατεία για παιχνίδι. Στην αρχή χάρηκα πολύ που επιτέλους ξεκόλλησε από το ηλεκτρονικό της και με πήρε να κατεβώ. Τη ρώτησα λοιπόν τι έγινε κι αυτή μέσα στα νεύρα της, μου είπε ότι χάλασε το παιχνίδι της. Από μέσα μου είπα καλύτερα αλλά με πλήγωσε που με θυμήθηκε μόνο τότε. Παρόλα αυτά όμως χάρηκα που είχα και πάλι τη φίλη μου κοντά μου. Μου είπε ότι θα της πάρουν καινούργιο και αγανάκτησα πάλι. Ώρες ώρες σκέφτομαι μήπως πρέπει να τους βάλω τις φωνές γιατί έχουν κολλήσει τόσο πολύ με τα ηλεκτρονικά. Μετά όμως αναρωτιέμαι: κι αν μαλώσουμε και δεν ξαναμιλήσουμε; Δεν θέλω να χάσω την παρέα μου. Αλλά και πάλι έτσι που έχουν κολλήσει είμαι σίγουρη ότι μια μέρα θα χαθούμε. Πρέπει να σκεφτώ τι θα κάνω…

19ο ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
20 & 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ  #04