ΙΣΤΟΡΙΑ

18/02/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Ρέθυμνο | Φεβρουάριος 2016

Ρέθυμνο
Κρήτη, Ελλάδα

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2016

Η μεγάλη στιγμή πλησιάζει, το φιλαράκι μου ο Γιάννης έρχεται! Όλα είναι έτοιμα. Ποιος άραγε το περίμενε; Έφυγε από το Ρέθυμνο φτωχό παιδί και επιστρέφει μεγιστάνας. Ποτέ όμως δεν ξέχασε τον τόπο του και τον φίλο του. Άνοιξα σήμερα και ξεφύλλιζα πάλι το τεύχος 5Α του Forbes, στο οποίο έδωσε συνέντευξη πριν μερικά χρόνια. Ακόμη και σ’ αυτήν με θυμήθηκε.

FORBES ΜΑΡΤΙΟΣ 2010

In this issue of Forbes we interview Mr. John Pallas the former actor and, for the last 15 years, the founder and CEO of “Pallas Productions” a multimillion movie company. Mr. Pallas it is an honor to be speaking to you. We know that you rarely speak in public, so thank you for trusting Forbes for this interview. Firstly, is there a secret to your achievements?
I believe that gaining many experiences in your life and learning from your mistakes is the most important factor. You have to set your own goals and always use your “inner compass” to guide you in the right direction.
Tell us about your journey to success. Where was your starting point? Where were you born?
I was actually born in a poor family in Crete, in a small beautiful town called Rethymno, and was raised by my beloved grandmother. But I also lived in many, many places during my life, like Morocco, South Africa and India. I also passed through Tibet, China, Russia, before ending up in Europe and finally traveled to Latin America, my last stop before entering the USA. 

Wow, talk about experiences! How did you enter the world of show business?
Well, I started out in L.A. as an actor in erotic b-movies in the beginning of the ’90s. Some of them were a big success, like the sensual trilogy The Milkman, or the sentimental 9 ½ Weeks in Morocco, which is based on real events. In the following years, my fame grew stronger and I became recognizable in Hollywood entertainment circles. That was the big push that I needed for the next steps in my career. So, how did you enter the production business? In 1995, I felt that acting was not enough. I already knew many directors and actors through my work, so I knew the business. Using the assets I had acquired from my acting career, I decided to channel them in starting “Pallas Productions”, an erotic film company. And the rest is history. All the people in the movie business talk about your knowledge of eroticism and sex. There are also rumors that you have been with more than 5,000 women in your life. Is that true? I can’t really talk about that. It’s a personal matter. Let’s just say that I love women, and women love me. 
At least, could you reveal how you became an expert in sex?
I can’t really explain it, but as my Greek friend Nikolas always said “Yiannis you are special my friend. It’s like you were made by all the gods and touched by the devil” [Laughing]. What can I say… Since I was young I had a strong urge for women, and women could not resist me. In Morocco and Rethymno I learned the secrets of love and sex. So, throughout my life, I used my abilities to my advantage.
You have been criticized, because you now live in a mansion surrounded by tens of young ladies. What do you answer to that?
Well, they just keep me company! Some of them are simply my employees, others just come because they love a good time. My house is always open to beautiful women.

 

Finally, what are your plans for the future?
I’m planning to expand my business, create more entertaining movies for the fans. In other words keep doing what I do best! To be honest, I always miss my homeland, Rethymno and would like some day to return. But for the time being, I still have many goals to accomplish here.
Thank you for your time Mr. Pallas, it was a pleasure speaking with you. We will be following your progress closely.
You are welcome!

Άυριο έρχεται με το ιδιωτικό του τζετ. Όπως μου ζήτησε, του βρήκα μία βίλα για να εγκατασταθεί και κάποια άτομα ασφαλείας για παν ενδεχόμενο. Ελπίζω να πάνε όλα καλά και να μείνει ευχαριστημένος. Ανυπομονώ να τον αντικρίσω από κοντά μετά από τόσα χρόνια!


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #11

16/02/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Los Angeles | Οκτώβριος 1991

  Appartment 4A
  2808 West Pico Boulevard
  Los Angeles, CA 90006
  USA

  Οκτώβριος 1991

«Παιδικέ μου φίλε Νικόλα. Σε χαιρετώ από το LA - Καλιφόρνια! Το ξέρω είναι απίστευτο, αλλά μέσω πολλών δυσκολιών κατάφερα επιτέλους να έρθω στο μέρος που πάντα επιθυμούσα! Όπως ήξερες, βρέθηκα για λίγο καιρό στη Γερμανία, όπου και εργάστηκα στο Βερολίνο. Μάλιστα έγινα μάρτυρας της πτώσης του τείχους τον Νοέμβρη του ‘89. Ιστορικές στιγμές! Τα πράγματα ήταν έκρυθμα και πήρα την απόφαση να κάνω το μεγάλο βήμα για Αμερική. Δυστυχώς
δεν μπόρεσα να βγάλω ταξιδιωτική βίζα για τις ΗΠΑ, και τελικά κατέληξα στη Βενεζουέλα… Μετά από ένα απίστευτο οδικό ταξίδι μέσα από την Κολομβία, τον Παναμά, την Κόστα Ρίκα,
τη Νικαράγουα, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα, έφτασα στο Μεξικό. Τελικά βρέθηκα στην Τιχουάνα που συνορεύει με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δούλεψα για λίγο καιρό στις φυτείες καλαμποκιού και εκεί έκανα φιλίες με κάποιους Μεξικάνους εργάτες. Οργανώσαμε ένα σχέδιο να περάσουμε τα σύνορα προς το Σαν Ντιέγκο. 


Τελικά κρυμμένος σ’ ένα φορτηγό με εμπορεύματα πέρασα τα σύνορα και μπήκα στις ΗΠΑ! Τώρα μένω στο κεντρικό L.A., πολύ κοντά στο Χόλυγουντ! Εργάζομαι σε μια ελληνική ταβέρνα που λέγεται “Papa Cristo’s”.
Ο κύριος Χρήστος με βοήθησε πολύ, είναι πολύ φιλόξενος και καλοσυνάτος, όλοι εδώ τον φωνάζουν Chrys Chrys. Βέβαια μεταξύ μας, για να σου πω την αλήθεια, τα βράδια, προσφέρω και άλλου είδους «υπηρεσίες», αν με καταλαβαίνεις... Εδώ στο L.A. υπάρχουν πολλές κυρίες που ψάχνουν συντροφιά και δεν βρίσκω τόσο κακό να προσφέρω τις «υπηρεσίες» μου. Το γεγονός που με έκανε να σου γράψω είναι κάτι που μου συνέβη τελευταία.
Πριν λίγο καιρό επισκέφτηκε την ταβέρνα μας ένας γνωστός παραγωγός ταινιών με τη γυναίκα του, την οποία όλως τυχαίως είχα «εξυπηρετήσει» κατά τη νυχτερινή δουλειά μου. 


Μετά από παρότρυνσή της, ο παραγωγός μού πρότεινε να πάω από το στούντιό του για να περάσω οντισιόν. Φαίνεται πως του έκανα καλή εντύπωση και πήρα αμέσως τη δουλειά! Ξεκινάμε γυρίσματα σύντομα! Βέβαια πρόκειται για… αισθησιακή ταινία, αλλά όπως και να ΄χει, είναι μια αρχή! Απ΄την παραγωγή μού ζήτησαν να απλοποιήσω το όνομά μου για να έχει πέραση στην Αμερικανική αγορά, οπότε θα με αναγράφουν στους τίτλους ως «Johnny Pallas»! Νικόλα, είμαι ενθουσιασμένος! Πάτησα τα 36 πια και νομίζω ότι είμαι πολύ κοντά στο να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Νομίζω ότι η αγαπημένη μου γιαγιά θα ήταν υπερήφανη για μένα. Όταν κυκλοφορήσει η πρώτη μου ταινία θα σε ενημερώσω!
Φιλιά στο Ρέθυμνο.
Ο φίλος σου, Γιάννης Παλαμαριδάκης.»



27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #10

13/02/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Λονδίνο | Αύγουστος 1988

27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

 

Λονδίνο, Αγγλία | Αύγουστος 1988

Κατεβάστε το ηχητικό
DOWNLOAD LINK

09/02/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Μόσχα | Δεκέμβριος 1985

Μόσχα
Ρωσία

ΧΕΙΜΩΝΑΣ 1985

«Μόσχα, Δεκέμβριος 1985. 
Αγαπητέ μου φίλε Νικόλα, με συγχωρείς που έχω τόσο καιρό να σου γράψω, αλλά έπρεπε να περάσω μια... εσωτερική αναζήτηση και να ανακαλύψω τη πνευματικότητά μου.
Όσο ήμουν στην Ινδία, ανακάλυψα το Ινστιτούτο Βουδιστικών Σπουδών και γνώρισα τον μεγάλο διδάσκαλο, Τενζίν Γκιάτσο. Μάλλον θα τον γνωρίζεις και εσύ, ο 14ος είναι. Μετά από την προτροπή του ξεκίνησα ένα οδικό ταξίδι αυτό-ανακάλυψης. Διέσχισα το Νεπάλ και τα Ιμαλάια και έφτασα το Θιβέτ. Μπήκα σε ένα μοναστήρι, όπου οι μοναχοί με μύησαν στο διαλογισμό. Παράλληλα εκπαιδεύτηκα από τους Σαολίν στην τέχνη του αυτοελέγχου και της ισορροπίας του σώματος και του μυαλού. Η μοναχική ζωή μού πρόσφερε ανεπανάληπτες εμπειρίες, αλλά η γυναικεία παρουσία μού έλειπε.

 

Οπότε πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω τους συντρόφους μου μοναχούς και με την αγαπημένη μου πυξίδα στο χέρι κατευθύνθηκα προς Πεκίνο ακολουθώντας το Σινικό τείχος. Ήταν αρχές του ’85, όταν μέσω της Μογγολίας πέρασα στη μεγάλη Σοβιετική Ένωση.
Τις λέξεις αυτές σου τις γράφω τώρα από την Μόσχα.
Δεν περίμενα ότι η εκπαίδευση με τους Σαολίν θα μου ήταν τόσο χρήσιμη. Με προσλάβανε στο Κ.Κ.Σ.Ε. ως έναν από τους προσωπικούς φρουρούς του Γενικού Γραμματέα, στη μυστική υπηρεσία 2Α. Ο κύριος Μιχάλης είναι πολύ ανοιχτός και γενναιόδωρος άνθρωπος. Περιττό να σου πω ότι οι κυρίες της υψηλής κοινωνίας που γνωρίζω λόγω της δουλειάς μου είναι αχόρταγες. Μετά τη μοναχική ζωή, οι υπέροχες Ρωσίδες φαντάζουν ως το καλύτερο φάρμακο στις παγωμένες νύχτες της Μόσχας. Ελπίζω να τα πούμε πιο σύντομα την επόμενη φορά. Χαιρετίσματα στο αγαπημένο μου Ρέθυμνο.
Ο φίλος σου Γιάννης.»

 


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #08

06/02/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Νότια Αφρική - Αυστραλία - Ινδία | 1981-1983

Γιοχάνεσμπουργκ
Νότια Αφρική 

Νοέμβριος 1981

«Φίλε μου Νικόλα, Μην ανησυχήσεις. Αλλά σου γράφω από τη φυλακή! Όπως σου ‘χα πει την τελευταία φορά, δούλευα στα ορυχεία διαμαντιών στο Γιοχάνεσμπουργκ, αλλά οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Το αφεντικό δεν με συμπαθούσε και με έβαζε να δουλεύω όλη μέρα. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, η Σάγια, η κόρη του αφεντικού ήταν τόσο ζουμερή και εξωτική που δεν μπορούσα να αντισταθώ... Δεν άντεχα άλλο αυτή τη δουλειά. Πάνω στην απελπισία μου τσίμπησα ένα μικρό διαμάντι για να μπορέσω να το σκάσω, και το ‘δωσα στη Σάγια να το κρύψει. Το αφεντικό όμως κατάλαβε ότι κάτι έλειπε, και γι’ αυτό μ’ έστειλε στη φυλακή, στο Robben Island! Ευτυχώς οι μέρες πέρασαν γρήγορα, γιατί εδώ γνώρισα ένα ξεχωριστό άνθρωπο που μου έμαθε πολλά! Τη σημασία να αγωνίζεσαι γι’ αυτά που πιστεύεις και να διεκδικείς τα δικαιώματά σου. Κάποια μέρα, φίλε μου Νικόλα, αυτός ο άνθρωπος θα αφήσει ιστορία! Σε λίγο καιρό βγαίνω! Έχω κανονίσει με τη Σάγια να πουλήσει το διαμάντι και να μου κλείσει εισιτήριο για την Αυστραλία. Αν όλα πάνε καλά, θα σου στείλω φωτογραφία από το μακρινό Σίντνεϊ! ΥΓ Οι δεσμοφύλακες μου επιτρέψανε να σου στείλω και μια φωτογραφία μέσα απ’ το κελί 1Β του φίλου μου του Νέλσονα»

Σίδνεϊ
Αυστραλία

Φεβρουάριος 1982

«Νικόλα σε χαιρετώ από το Σίδνεϊ! Τελικά πήγαν όλα καλά! Η Αυστραλία είναι υπέροχη! Γνώρισα εδώ και την Ολίβια! Μπορεί να την έχεις ακουστά. Είναι διάσημη τραγουδίστρια, έχει κάνει ταινία και στο Χόλυγουντ! Τα βράδια μου σιγοψιθυρίζει το τραγουδάκι της ‘Summer Nights’. Ψάξε να τ’ ακούσεις! Μου βρήκε και δουλειά στο Μπόλυγουντ! Επιτέλους θα γίνω ηθοποιός! Σύντομα φεύγω για Ινδία!Ο παιδικός σου φίλος Γιάννης.»

Μπόλυγουντ
Ινδία

Οκτώβριος 1983

«Namaste! Εδώ Μουμπάι! Τι κάνεις καλέ μου φίλε; Εγώ έπιασα δουλειά σ’ ένα στούντιο εδώ στο Μπόλυγουντ. Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενα. Έχω γίνει απλά ένας κομπάρσος και δεν βλέπω καμία εξέλιξη. Τουλάχιστον οι Ινδές είναι καλλονές! Με έχουν παρασύρει σε αμαρτωλά μονοπάτια… Φίλε, με έχει πάρει από κάτω, ποτά, ξενύχτια, έχω χάσει τον δρόμο μου. Πρέπει να κάνω κάτι για να βρω τον εαυτό μου…»

 

 


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #07

02/02/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Ρέθυμνο | Σεπτέμβρης 1980

Ρέθυμνο     
Κρήτη, Ελλάδα     

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 1980     

«Ρέθυμνο, Σεπτέμβρης 1980
Φίλε Νικόλα, φεύγω, δεν πάει άλλο! Οι γυναίκες με πιέζουν, ό,τι χρήματα είχα τα ξόδεψα. Πέντε χρόνια τώρα εδώ στο Ρέθυμνο πέρασαν άσκοπα, το όνειρό μου σιγά σιγά απομακρύνεται. Έμαθα ότι ξημερώματα σαλπάρει ένα καράβι για Νότια Αφρική. Θα μπαρκάρω κρυφά και θα φύγω και όπου με βγάλει! Σου αφήνω το κλειδί του σπιτιού μου. Όταν θα πας στο σπίτι, θα βρεις ένα σωρό από γράμματα και ραβασάκια. Τότε θα καταλάβεις γιατί έπρεπε να φύγω τόσο βιαστικά. Ελπίζω να ξανανταμώσουμε, θα σου στέλνω τα νέα μου τακτικά! Όπως πάντα! - Γιάννης Π.»


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #06

30/01/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Ρέθυμνο | Καλοκαίρι 1975

Ρέθυμνο
Κρήτη, Ελλάδα
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1975

«Ρέθυμνο, Ιούλιος 1975 Αγαπητέ μου φίλε Γιάννη, εύχομαι να περνάς καλά στο Μαρόκο και ελπίζω οι περιπέτειές σου να είναι ζωηρές και πικάντικες όπως την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Σου στέλνω αυτό το γράμμα γιατί έχω άσχημα νέα. Όπως γνωρίζεις,
η γιαγιά σου ήταν άρρωστη τον τελευταίο καιρό και δυστυχώς την χάσαμε πριν μερικές μέρες. Τακτοποίησα τα πάντα, οπότε μην ανησυχείς.
Τα θερμά μου συλλυπητήρια, καλέ μου φίλε, και θα είμαι εδώ σε ό,τι χρειαστείς!»

  Αυτό ήταν το τελευταίο γράμμα που έστειλα στο Γιάννη στο Μαρόκο. Εγώ την περίοδο εκείνη, είκοσι χρονών πλέον, φοιτούσα στη Νομική στην Αθήνα, αλλά κάθε καλοκαίρι επέστρεφα στο Ρέθυμνο για διακοπές. Δεν πέρασαν πολλές μέρες που το έστειλα και ένα πρωινό χτυπά η πόρτα μου και εμφανίζεται μπροστά μου ο Γιάννης.

Έμεινα έκπληκτος. Είδα το Γιάννη αλλαγμένο, κομψό, γεροδεμένο, με μακριά σπαστά μαλλιά και πρόσωπο που ακτινοβολούσε ζωντάνια. Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε και πιάσαμε την κουβέντα. 

- Γιάννη, φίλε μου, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω! Τι έκπληξη είναι αυτή; Πότε ήρθες;
- Πήρα το γράμμα σου για τη γιαγιά, και αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να γυρίσω.
- Και η ζωή σου στο Μαρόκο;
- Η ζωή στο Μαρόκο ήταν καλή, δεν είχα παράπονο. Η Πουτανέφ Χανούμ με πήρε υπό την προστασία της. Έκανα τα  θελήματά της με το αζημίωτο. Έβγαλα αρκετά χρήματα, γνώρισα τα μυστικά του έρωτα, αλλά αποφάσισα ότι αυτός ο κύκλος της ζωής μου έκλεισε. Το γράμμα σου με ταρακούνησε. Πρέπει να  κυνηγήσω επιτέλους το όνειρό μου. Θυμάσαι τι έλεγα από μικρός στη γιαγιά μου; Να γίνω σπουδαίος ηθοποιός! Να πάω κάποτε στην Αμερική και να τα καταφέρω!

Φάνηκε ότι η επιστροφή του ήταν προσωρινή. Το Ρέθυμνο όμως έχει τον τρόπο του να σε κρατάει εδώ. Πρώτη του σκέψη ήταν να επισκεφτεί τον τάφο της γιαγιάς του. Δυο δρασκελιές το Ρέθυμνο τότε, μια χούφτα άνθρωποι.

Έτσι ο γυρισμός του έγινε γρήγορα γνωστός, όπως γνωστά έγιναν και τα ιδιαίτερα προσόντα του. Οι γυναίκες στον κύκλο του δεν άργησαν να τον παρομοιάζουν με γνωστούς ηθοποιούς της εποχής, και δεν είχαν κι άδικο. Εγώ κάθε χειμώνα έλειπα για τις σπουδές μου στην Αθήνα και κάθε καλοκαίρι επέστρεφα. Κάθε φορά τον έβλεπα με άλλη γυναίκα, πολλές φορές άλλη το πρωί και άλλη το βράδυ. Απ’ ό,τι κατάλαβα, κύρια, αν όχι μοναδική ασχολία του, ήταν οι κατακτήσεις. Εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο καρδιοκατακτητή του Ρεθύμνου. Οι επιτυχίες του τεράστιες. Το καρνέ των κατακτήσεών του συμπληρωνόταν με ρυθμούς ταχύτατους. Εκτός από τις ντόπιες και πολλές αλλοδαπές. Οι γυναίκες τον λάτρευαν. Δεν δίστασε να παραστήσει τον υδραυλικό, τον κηπουρό, τον σερβιτόρο, με μοναδικό σκοπόνα... συνευρίσκεται με όσο το δυνατόν περισσότερες. Πολλές φορές βοηθούσε στο μανάβικο της γειτονιάς, του κυρ Αλέκου, και πήγαινε τρόφιμα κτλ στα σπίτια των καλών πελατών. Οι γυναίκες των σπιτιών τον λιγουρεύονταν και τον ζητούσαν συνέχεια. Κάθε μέρα άλλο σπίτι, κάθε σπίτι άλλη γυναίκα… Έτσι περνούσαν οι μέρες… έτσι και οι νύχτες…


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #05

28/01/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Ρέθυμνο | Γενάρης 2016 #02

Ρέθυμνο     
Κρήτη, Ελλάδα     

ΓΕΝΑΡΗΣ 2016     

Μόλις έκλεισα το γραφείο. Έχει πλέον βραδιάσει και ξεκίνησα για το σπίτι. Ακόμα το σκέπτομαι και δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Ο παιδικός μου φίλος ο Γιάννης θα επιστρέψει στο Ρέθυμνο. Ε, ρε γλέντια που θα κάνουμε. Μεγαλώσαμε βέβαια και εγώ και αυτός. Άραγε είναι ακόμα τόσο ερωτύλος όσο τον θυμάμαι; Ποτέ δεν θα ξεχάσω το τελευταίο γράμμα που μου έστειλε απ’ το Μαρόκο και την έκπληξη που μου επιφύλαξε στο τέλος...

«… αυτά, φίλε, ήταν τα νέα μου, θα τα ξαναπούμε σύντομα!» Ο φίλος σου Γιάννης Π., από το Μαρόκο. Χειμώνας 1973
ΥΓ. Λοιπόν σου έχω κάτι που δεν θα το πιστέψεις! Πάρε το τεύχος του περιοδικού ΚΑΖΑΝΟΒΑΣ του περασμένου μήνα και διάβασε την ιστορία στη σελ. 48! Ό,τι γράφει είναι όλα αλήθεια!

  Και έτσι έγινε, έτρεξα στο μαγαζί, μπήκα κρυφά κάτω από τα σανίδια με τα περιοδικά, σούφρωσα το τελευταίο τεύχος που βρήκα και τι να δω!

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΑΖΑΝΟΒΑΣ
ΠΙΚΑΝΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ, σελ 48
ΤΙΤΛΟΣ: ΧΑΡΕΜΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ

Δημοσιεύουμε την ιστορία του φίλου μας με το ψευδώνυμο Τζων Π.,που μας έστειλε από το εξωτικό Μαρόκο!

«… ονομάζομαι Τζων και ζω τα τελευταία χρόνια στο Μαρόκο, ανάμεσα σε μυστήριες και φλογερές γυναίκες. Μέχρι τώρα ήμουν ένα ντροπαλό παιδί χωρίς πολλές εμπειρίες. Εκείνη όμως η νύκτα σημάδεψε τη ζωή μου! Ήταν μεγάλη γιορτή και είχαμε σκόλη. Ο φίλος μου ο Ισσά κουτούπωνε την Μαριαλένα, την υπηρέτρια μιας χανούμισσας. Μου ζήτησε λοιπόν να τον ακολουθήσω στο σπίτι που θα τη συναντούσε, μιας και η κυρά της θα είχε γιορτή με τις άλλες χανούμισσες και δεν τη χρειαζόταν. Το σπίτι είχε στην πίσω μεριά μια αλάνα με κάμποσα δέντρα. Στο κέντρο του βρισκόταν ένα ανοικτό κιόσκι και στο βάθος του σπιτιού υπήρχε ένα δίπατο κονάκι, όπου ένας θεόρατος πλάτανος θαρρείς το αγκάλιαζε. Χωθήκαμε αναμεσίς στα δέντρα και σταθήκαμε στη ρίζα του ξύλινου φράχτη. Ο Ισσά άρχισε να σφυρίζει σαν κουκουβάγια και σε λίγο φάνηκε η Μαριαλένα στην πόρτα, μας άνοιξε και με κλεφτές κινήσεις χωθήκαμε μέσα να μη μας ακούσουν από το πάνω όροφο. Οι δυο τους εξαφανιστήκαν στο λεπτό και απόμεινα μόνος. Μετά ο δαίμονας μ’ έβαλε ν’ ανέβω σ’ ένα χοντρό κλωνάρι του πλάτανου που πήγαινε πλαγιαστό ως το παραθύρι του πάνω πατώματος. Είχε στα τζάμια άσπρες κουρτίνες ως τη μέση, μα έβλεπα από πάνω.

Με ορθάνοιχτα μάτια παρατηρούσα στη σάλα όπου φαίνονταν χαμηλοί καναπέδες με κόκκινα μεταξωτά υφάσματα και μαξιλάρια, ασημένια κανάτια, βάζα με λουλούδια, καθρέπτες και χρυσά θυμιατήρια όπου κάπνιζαν αρώματα. Όμως εκείνο που παραλίγο να με ρίξει απ’ το κλωνάρι ήταν το άγαλμα στο κέντρο της σάλας. Είχαν εκεί, ορθό και κορδωμένο ένα πελώριο ανδρικό μόριο! Στη σάλα ήταν μαζωμένες ως δώδεκα χανούμισσες! Είχαν βγάλει φερετζέδες και μαντήλια και φορούσαν μόνο κάτι μεταξωτά πουκάμισα. Στέκονταν σε κύκλο γύρω από το αγαλμάτινο ανδρικό… εργαλείο και του έκαναν… μετάνοιες! Θόλωσε το μάτι μου! Ύστερα φάνηκε η κυρά, η Πουτανέφ Χανούμ, κι όλες τη χαιρετούσαν με υποκλίσεις. Κάποιες άρχισαν να παίζουν με ούτι και ντέφι και χόρευαν γύρω απ’ το εργαλείο, ενώ άλλες τις έραιναν με ροδοπέταλα.  Έβλεπες στα μάτια τους φλόγωση και πυρετό! Πετούσαν ένα-ένα τα ρούχα τους, φιλιούνταν και στο τέλος έμειναν να χορεύουν ολόγυμνες. Άλλες στρουμπουλές, άλλες λιανές, άλλες με κορμιά λαξεμένα κι άσπρες ωσάν το γάλα και δίχως τρίχα στις αμασχάλες και στ’ απόκρυφά τους. Χάθηκε το φως μου. Όταν το ξανάβρα, είδα τις κοπέλες να κρατούν ασημένιους δίσκους. Απάνω τους είχαν…  έσκυψα να δω καλύτερα μη με γελούν τα μάτια μου… πάνω τους είχαν ζιμπίκια! Φιλντισένια, πέτσινα, γυάλινα και στο πάτο τους είχαν… πάλι δεν έβλεπα… έσκυψα περισσότερο… είχαν πέτσινα ζωνάρια! Να ζώνονται τα ζιμπίκια και να παριστάνουν τους άνδρες!  Ζαλίστηκα και πάνω στη ζαλάδα μου γλίστρησαν τα ποδάρια μου και την επόμενη στιγμή κρεμιόμουν απ’ το κλωνάρι ωσάν τον καλικάντζαρο, δύο-τρία ευτυχώς μέτρα πάνω απ’ το χώμα.

Άφησα τα χέρια μου και μισοτσακίστηκα. Γλίτωσα τα σπασίματα, αλλά με πήρανε χαμπάρι! Η Πουτανέφ Χανούμ βγήκε έξω ολόγυμνη και, πριν προλάβω να μιλήσω, με τράβηξε μέσα στη σάλα!  Ήμουν τόσο χαϊβάνι, όπου έμεινα στητός δίχως να κινούμαι. Δίχως να κάμω τίποτε. Μονάχα να τις βλέπω. Εκείνες άπλωσαν τα χέρια τους και βάλθηκαν να με ξεντύνουν. Μ’ άγγιζαν και γλυκότρεμα. Ύστερα μ’ έσπρωξαν ανάλαφρα στο στρώμα. Ξάπλωσα και με φιλούσαν εδώ και εκεί. Έχασα τον κόσμο όλο… Με χάιδευαν στο πρόσωπο, στο στήθος μου κι όλο κατέβαιναν χαμηλότερα και έκαμαν με τα χείλια τους ρουφήχτρες. Ο δύστυχος νόμιζα ότι παρέδωσα το πνεύμα μου και έπαιρναν οι άγγελοι την ψυχή μου. Η κοκκινομάλλα μού μιλούσε ψιθυριστά και με φλόγιζε. Η άλλη η μελαχρινή με χάιδευε και βύζαινε το αυτί μου, ενώ η γεματούλα πλησίασε τα μεμέ της και εγώ τα έσφιγγα ωσάν να ήθελα να τα ξεριζώσω. Πού τα ήξεραν όλα τούτα; Πού το βρήκαν τόσο θάρρος; Μύριζα, άγγιζα, άκουγα, γευόμουν. Ένιωθα τα κορμιά τους φλογισμένα, τα χείλια τους γυαλί στο καμίνι, έτοιμο να το πλάσω! Ξύπνησα μόνος το άλλο πρωί στη μέση της σάλας, με μόνο τα ροδοπέταλα και τα αρώματα να μου θυμίζουν την προηγούμενη νύχτα…»

Βρε τον αθεόφοβο…
Ακόμα και τώρα το διαβάζω καμιά φορά και γελάω μόνος μου. Στην αρχή σκέφτηκα ότι τα έβγαζε απ’ το μυαλό του.
Ποιος ήξερε όμως ότι αυτό θα ήταν μόνο η αρχή!


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #04

26/01/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Καζαμπλάνκα | Μάης 1971

Καζαμπλάνκα, Μάης 1971

Αγαπητέ μου φίλε Νικόλα,

Το ταξίδι στο Μαρόκο κράτησε αρκετές ημέρες, μα σα φάνηκε η πόλη στο βάθος είδα πράματα που δεν τα φανταζόμουν! Μόλις πιάσαμε λιμάνι, τράβηξα κατά που βρισκόταν το εμπορικό του θείου μου. Κατά τη διαδρομή ξεπρόβαλαν δεξιά κι αριστερά υπερσύχρονα πολυκαταστήματα και αφίσες που διαφήμιζαν είδη ένδυσης, υπόδησης, ρολόγια και άλλα αξεσουάρ! Μεγάλες λεωφόροι, ωραία πάρκα, τεράστια ξενοδοχεία και πάρα πολλοί άνθρωποι. Και γυναίκες! Πολλές γυναίκες! Μουσουλμάνες και μη, ιδιαίτερα περιποιημένες  που φορούσαν κελεμπίες μεταξωτές και πολύχρωμες. Δεν ήταν μακριά το εμπορικό κι έτσι δεν άργησα να το βρω. Ο θείος μου με υποδέχτηκε εγκάρδια και με οδήγησε σ’ ένα δωμάτιο στο πίσω μέρος, που από εκείνη τη στιγμή έγινε το μικρό μου παλάτι. Πέρασε κάμποσος καιρός μέχρι ν’ αρχίσω σιγά σιγά να βγαίνω απ’ το εμπορικό και να μεταφέρω εμπορεύματα σε πελάτες. Μια μέρα μου ‘δωσε ο θείος μου να παραδώσω κάποια πράγματα σε ένα Μαροκινό που έμενε στη πόλη Φεζ. Η Φεζ είναι ιερή πόλη. Είναι η θρησκευτική και πολιτιστική πρωτεύουσα, με τη μεγαλύτερη μεντίνα και με χιλιάδες σουκ! Είναι ένα τεράστιο παζάρι, όπου βλέπεις και μυρίζεις σχεδόν τα πάντα! Αμέτρητα μαγαζάκια, χαμάληδες, πουλητάδες. Χάθηκα στο λαβύρινθο κι από τη μία φοβόμουν, από την άλλη θαύμαζα αυτόν τον πολύχρωμο κόσμο.

Τότε αντάμωσα τον Μεράλ, φίλο του θείου μου, και έτσι που με είδε φοβισμένο, μπήκε σε ένα μαγαζάκι κι αγόρασε ένα μπούσουλα, από κείνους που τους έπαιρναν οι Μουσουλμάνοι για να γνωρίζουν τη θέση της Μέκκας όταν προσεύχονταν. «Πυξίδα λέγεται στα ρωμέικα, γιατί την πρωτοκατασκεύασαν από ξύλο πύξου», είπε ο Μεράλ που γνώριζε πολύ καλά τα Ελληνικά, και συνέχισε «Σου τη χαρίζω. Από δω που βρισκόμαστε, το εμπορικό του θείου σου βρίσκεται νοτιοδυτικά. Η πυξίδα δείχνει πάντα τον βορρά. Αξίζει να βρίσκεις μονάχος τον δρόμο σου. Καλή τύχη». Με τον μπούσουλα στο χέρι συνέχισα να ψάχνω την έξοδο. Παιδεύτηκα για κάμποση ώρα, όμως τα κατάφερα. Άφησα πίσω μου την αγορά και τράβηξα προς το εμπορικό του θείου μου.Σιγά σιγά η ζωή μου μπαίνει σε κανονικούς ρυθμούς. Όλα κυλάνε ήρεμα και χωρίς απρόοπτα. Έπιασα φιλίες με αρκετούς της ηλικίας μου, οι περισσότεροι δουλεύουν στα διπλανά μαγαζιά. Έτσι περνάει ο καιρός χωρίς τίποτα το εξαιρετικό. Εσύ πώς τα περνάς; Καμιά κοπέλα βρήκες τελικά; Ή είσαι ακόμα χωμένος στα διαβάσματα για τη Νομική; Εδώ πάντως έχει πολλές γυναίκες. Όμορφες και πρόθυμες! Θα στα πω την άλλη φορά!

Μη με ξεχνάς κολλητέ!
Γιάννης Π.


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #03

23/01/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Ρέθυμνο | Γενάρης 2016

Ρέθυμνο     
Κρήτη, Ελλάδα     

ΓΕΝΑΡΗΣ 2016     

Αυτό που συνέβη σήμερα δεν το περίμενα ποτέ.
Έλαβα στο γραφείο μου ένα γράμμα από την Αμερική.
Το άνοιξα, το διάβασα, το ξαναδιάβασα και δεν το πίστευα.
«Νικόλα! Έφτασε ο καιρός έρχομαι πίσω!...»
Ο Γιάννης! Ο Γιάννης θέλει να γυρίσει πίσω! Θέλει, λέει, να επιστρέψει στον τόπο του, να εγκατασταθεί, να κάνει οικογένεια. Ε…! Δεν το πίστευα όταν το διάβαζα...
Ποιος; Ο Γιάννης; Το παιδικό μου φιλαράκι; Ο κολλητός μου!
Με το που είδα το όνομά του στον φάκελο, μου ήρθαν όλες οι θύμισες απ΄ τα παλιά. Πόσα χρόνια γύρισα πίσω…
Τι να πρωτοθυμηθώ… Από τότε που χώρισαν οι δρόμοι μας, μάθαινα νέα του από τα γράμματα που μου έστελνε. Δεν με ξεχνούσε ποτέ! Μέχρι τα τελευταία χρόνια που κάπως κόπηκαν οι επαφές μας. Από τη μία, οι δουλειές μου ως δικηγόρος, από την άλλη, οι δουλειές του στην Αμερική, που μεγάλωσαν απότομα και χάσαμε κάπως την επαφή. Μάθαινα όμως τα νέα του τακτικά. Βλέπεις έγινε μεγάλος και τρανός! Το φιλαράκι μου! Και τι δεν είχε περάσει… Πόσα πράγματα είχαν δει τα μάτια του. Ήμαστε και οι δυο απ’ το ίδιο χωριό, λίγο έξω από το Ρέθυμνο. Γεννημένοι την ίδια μέρα του 1955, με τα σπίτια μας να τα χωρίζουν λίγες πόρτες κι έτσι γίναμε φίλοι από τα μικράτα μας. Ορφάνεψε όμως μικρός και τον μεγάλωσε η γιαγιά του η Κατίνα, η μάνα του πατέρα του. Δώδεκα χρονών ήμασταν όταν πατήσαμε τα πόδια μας για πρώτη φορά στο Ρέθυμνο. Γραφτήκαμε στο ίδιο Γυμνάσιο. Στην αρχή μέναμε στον Μασταμπά. Αργότερα ο Γιάννης με τη γιαγιά του πήγαν σ’ ένα ισόγειο κάπου στην Χειμάρρας. Όταν τους επισκέφτηκα για πρώτη φορά είδα κάτω από το κουδούνι τους μια πινακίδα που ‘γραφε: «Μη χτυπάτε χωρίς λόγο. Μέσα μένει οικογένεια». Σαν μεγάλωσα κατάλαβα τη σημασία της.

Αχ! Πολλές και καλές οι παρέες μας στο Γυμνάσιο. Τότε άρχισαν και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Τα ραβασάκια πήγαιναν και έρχονταν. Μόνο που για τον Γιάννη έρχονταν, έρχονταν, έρχονταν… Για μένα τίποτα… Τι να κάνεις όμως… Κοιτούσες τον Γιάννη και θαρρούσες πως τον γέννησαν όλοι οι θεοί του κόσμου και τον βάφτισαν οι διάβολοι. Τα μαλλιά του μαύρα κορακίσια και μακριά.
Τα μάτια του στο πράσινο του κυπαρισσιού και το μούτρο σαν αρχαιοελληνικό γλυπτό. Δεν τον αντάμωνε άνθρωπος για πρώτη φορά και να μην αγκιστρωθεί το βλέμμα του πάνω του. Κι είχε το μούτρο του μια αυθάδεια, μια έκφραση περίεργη, μια άγρια ομορφάδα που τον έκαναν τον μεγαλύτερο καρδιοκατακτητή του σχολείου μας. Εγώ είχα σκοπό να πάω για σπουδές στην Αθήνα, στη Νομική. Αυτός το σχολείο δεν το αγάπησε ποτέ, το μόνο πράγμα που ονειρευόταν ήταν να ταξιδέψει, να αποκτήσει χρήματα, δόξα, φήμη, έρωτες... και όπως έλεγε ο ίδιος πάντα στη γιαγιά του «Εγώ, γιαγιά μου, μια μέρα θα φύγω! Θα πάω στην Αμερική! Θα γίνω ηθοποιός στο Χόλυγουντ και εσύ θα με βλέπεις, θα περηφανεύεσαι και θα χαίρεσαι!». Έτσι στα 16 του, μόλις του δόθηκε η ευκαιρία, εγκατάλειψε το σχολείο και μαζί με αυτό και εμάς. Η ευκαιρία του δόθηκε από ένα μακρινό συγγενή του πατέρα του, που είχε ξενιτευτεί στο Μαρόκο. Είχε ένα εμπορικό κατάστημα στην Καζαμπλάνκα και ήταν αρκετά ευκατάστατος. Τον κάλεσε κοντά του και δεν άφησε την ευκαιρία να χαθεί.
Έτσι χωρίσανε οι δρόμοι μας… Έστω και για λίγο τούτη τη φορά…


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #02

19/01/2016 | 27ο ΚΥΝΗΓΙ

Σάντα Μόνικα | Δεκέμβρης 2015

Σάντα Μόνικα
Λος Άντζελες, Καλιφόρνια
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2015

- Το ποτό σας είναι έτοιμο, κύριε Πάλλας!
- Ευχαριστώ, Νάνσυ μου, άφησέ το εδώ.
- Θα θέλατε τίποτα άλλο κύριε Τζων;
- Ένα πούρο, από αυτά που μου έφερε ο πρόεδρος απ’ την Κούβα, σε παρακαλώ.
- Έβελιν; Έβελιν! Το κουτάκι με τα πούρα του κυρίου απ’ το γραφείο!
- Ορίστε, κύριε, το πούρο σας. Το μπάνιο σας είναι έτοιμο όποτε θέλετε.
- Ευχαριστώ, Εβελίνα. Μπορείτε να αποσυρθείτε. Είναι αργά. Εγώ θα κάτσω λίγο ακόμα εδώ έξω.
Δεν έχω ύπνο…
- Δεν έχουμε πρόβλημα, κύριε Τζων, θα κάτσουμε εδώ δίπλα σας να σας κάνουμε παρέα. Πάντα μας άρεσε να είμαστε κοντά σας.
- Κύριε Τζων, μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;
- Παρακαλώ, Νάνσυ, ελεύθερα.
- Κύριε Τζων, είναι μέρες τώρα που κάθε βράδυ σας βλέπουμε πολύ σκεπτικό και στεναχωρημένο.
Το συζητήσαμε με τη Έβελιν, και αν είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε για  εσάς, σας παρακαλώ πείτε μας…
- Όχι, κούκλα μου, δεν είναι κάτι που μπορείτε να κάνετε εσείς… και μόνο που βλέπω κάθε μέρα τις ομορφιές σας και  κάθε βραδύ μου ζεσταίνετε το κορμί με τις αγκαλιές σας μου αρκεί. Το πρόβλημά μου είναι άλλο.
Μου λείπει πολύ η πατρίδα μου. Μου λείπει το Ρέθυμνο. Τόσα χρόνια, ό,τι είχα στο μυαλό μου κατάφερα να το κάνω. Χρήμα, δόξα, φήμη, γυναίκες,έρωτες,

όλα τα έκανα και με το παραπάνω.
Γνώρισα τους πιο σημαντικούς ανθρώπους, είδα με τα μάτια μου σπουδαία γεγονότα,
πέρασα σχεδόν απ΄όλες τις χώρες του κόσμου.
- Μα τότε, κύριε, γιατί είστε στεναχωρημένος; Καταφέρατε τόσα! Είστε ο πιο γνωστός παραγωγός στην Καλιφόρνια! Πρωταγωνιστήσατε στις πιο επιτυχημένες ταινίες!
Σας γνωρίζουν όλοι, σας περιτριγυρίζουν οι πιο όμορφες κοπέλες. Όπου σταθείτε και όπου βρεθείτε, όλοι θέλουν να σας μιλήσουν. Γιατί λοιπόν;
- Καλά είναι όλα αυτά, μικρή μου Έβελιν!
Αλλά στο τέλος τέλος αυτά είναι τα σημαντικά στη ζωή ενός ανθρώπου;
Δεν νομίζω. Είμαι πλέον 61 χρονών, έχω να δω την πατρίδα μου κοντά 25 χρόνια.
Και το σημαντικότερο; Δεν κατάφερα ποτέ να κάνω μια οικογένεια.
Από την αρχή ήμουν πάντα στο κυνήγι της δόξας και των χρημάτων, του Αμερικάνικου ονείρου.
Γυναίκες αγάπησα πολλές, πάρα πολλές, καμιά δεν κατάφερε όμως να με κρατήσει για καιρό.
Να αισθανθώ ότι πρέπει να ξαποστάσω, βρε παιδί μου, να φτιάξω σπιτικό, να κάνω παιδιά…
Νομίζω πλέον ότι έφτασε ο καιρός. Έφτασε ο καιρός να γυρίσω. Να πατήσω τα χώματα της πατρίδας μου.
Να περάσω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου ήρεμος, στον τόπο που μεγάλωσα.
Μπορεί να μην έχω κανέναν να με περιμένει εκεί, παρά μόνο τον φιλαράκο μου τον Νικόλα.
Και μόνο όμως που θα μυρίσω το αέρα του τόπου μου, μου φτάνει.
Μου φτάνει για να ηρεμήσω.
Και πού ξέρεις, ίσως να καταφέρω να κάνω και την οικογένεια που τόσο επιθυμώ…


27ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ
26, 27 & 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Κατεβάστε το pdf αρχείο:
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ #01